वेडा पाउस

वेडा पाउस चिंब भिजून गेला

नकळतच काही आठवणी देऊन गेला 

आठवणी एकत्र खेळलेल्या 

आठवणी एकत्र रुळलेल्या

कधी त्या दप्तरातून शाळेत गेलेल्या

शाळेच्या खिडकीतून पावसात भिजलेला

बाईंच्या खडूत ठळक उमठ्लेल्या

मित्रांच्या डब्यात पोठ भरून वाटलेल्या

मैदानाच्या मातीत धुंद दरवळलेल्या

कँटीनच्या खाउत मनसोक्त रमलेल्या

मधल्या सुट्टीत कल्लोळ मांडलेल्या

ऑफ तासात भेंड्या खेळलेल्या

कधी हसून टपली मारलेल्या

डोळे पुसून समजूत काढलेल्या

खिश्यातल्या चिंचा लपुन खालेल्या

गृहपाठाच्या वह्या उतरून काढलेल्या

शाबासकी मधून हवेत उढलेल्या

बाईंच्या आशीर्वादात प्रगती गाठलेल्या

रिझल्टच्या दिवशी धडधडून उठलेल्या

मित्रांच्या आठवणीत भरभरून जगलेल्या

                    चैताली कदम 

परी स्वप्नातली

थंडीच्या त्या धुक्यात मला शोधणारी ती 

मी दिसता क्षणी मला बिलगणारी ती 

धुंद पावसात चिंब भिजणारी ती 

सर होऊन भिजवणारी ती 

फुलांच्या गंधात दरवळणारी ती 
पाखरांच्या रंगात मिसळणारी ती 
इंद्रधनुषातील रंग उधळणारी ती 
दव होऊन चमकणारी ती 

रात्रीच रुपेरी चांदण ती 
पाण्यातील चंद्राच प्रतिबिंब ती 
वसंत ऋतूचा मोहक मोहर ती 
पालवीचा सुंदर बहर ती  

पावसातील हवेचा गारवा ती 
अंगावर येणारा शहर ती 
माझ्यातला मी पणा जपणारी ती 
तासान तास माझ्यात रुळणारी ती 

ती असावी परी माझ्या स्वप्नातली 

बेधुंद होऊन गाणारी 

मनसोक्त नाचणारी 
खळखळून हसणारी 
रिमझिम बरसणारी 

आणि मी 
तिच्यातच विसावणारा बेभान सा वारा 

चैताली कदम 

पहिला पावूस.........

आठवण................पावसाच्या पहिल्या थेंबांची..............

अंगावर येणाऱ्या थंड  शहाऱ्यांची ............... 

श्वासात गुंतणाऱ्या गार वाऱ्याची..............

रिमझिमणाऱ्या वेड्या सरीची...................


आठवण................गवतावरील  दवांची................

सकाळच्या ओलसर धुक्यांची..................

दरवळणाऱ्या ओल्या मातीची..............

गडगडणाऱ्या तृप्त ढगांची.................

आठवण................वाट पहणाऱ्या  अतुर मोराची.................

तहानलेल्या चातक पक्षाची..............

भरभरून जगणाऱ्या प्रेमवेड्यांची...................

आठवण........................चिंब भिजवणाऱ्या थेंबांची ..............

आठवण.................पहिल्या पावसाची.............

चैताली कदम 

स्पर्श........

स्पर्श असावा आसवां सारखा

ओघळताना जाणवणारा

कधी आनंद कधी दुखं

मनसोक्त वाहणारा .............

कधी असावा पावसा सारखा

हवे मध्ये मिसळणारा

गारव्याचा एक श्वास

मना मध्ये जपणारा...............

कधी असावा फुलासारखा

बेधुंद दरवळणारा

निसर्गात स्वतःची अशी

एक जागा बनवणारा ..............

कधी असावा नदी सारखा

खळखळून हसणारा

स्वरांच्या दुनियेत एक

नवीन सूर भरणारा ....................

कधी असावा पाण्या सारखा

नितळ शांत असणारा

पाहिलं  जरी मनात

स्पष्ट पणे दिसणारा ..............

कधी असावा शब्दानं सारखा

मना पर्यंत पोहोचणारा

उमलून हसू ओठांवरती

सार काही बोलणारा .................

कधी असावा नजरे सारखा

सजवून सांगणारा

निरागस पणे मिथुन डोळे

मन स्थिती मांडणारा .................

कधी असावा श्वासांन सारखा

नेहमी सोबत असणारा

पापण्यांन सम  निमिष भर मिठून

नवीन आस बांधणारा .................

चैताली कदम

विरह.........

तुझ्या साठी थोडी

जागा शिल्लक होती

मला काय माहित तिची

शोभा त्यातच होती

मला खूप वाटल  

तू ती भरून काढावीस  

ती जागा भरायला

नवीन आठवण आणावीस 

आठवणी तू आणल्यास 

डोळे ओले करणाऱ्या 

मनातल्या  त्या  जागेला

तसच  अपुरं ठेवणाऱ्या 

  

चैताली कदम

काही प्रश्न............

वेळे सोबत सारं काही का बदलतं ?

हसू कधी रडता रडता का आढळतं ?

मुके पणी शब्ध बोलके का होतात ?

सारं काही नजरेतूनच  कस समजतं ?

भास होऊन तिचा तो का हसतो ?

नाही केला फोन म्हणून का रुसतो ?

रात्र भर तिच्या साठी का जागतो ?

चालता चालता रस्त्यात का वळतो ?

ओघळण्या आधी अश्रू का थांबतात ?

पण दुरावताना  पापण्या का भिजतात ?

आठवणी ने पण सहज ती का लाजते ?

लिहिता लिहिता कधी ती मागे वळते ?

फक्त पाहण्या साठी फेरया तो का मारतो ?

दिसली नाही ती तर का शोधतो ?

सर्वात आधी समोर तीच का दिसावी ?

हवीशी वाटते तेंव्हाच  ती का नसावी ?

पाहता क्षणी त्याला धडधड का होते ?

आपोआप पण नजर  का झुकते  ?

गालावरती हसू का उमलतं ?

आठवणींनी त्याच्या मन का बहरतं ?

चैताली कदम

डोळ्या मध्ये पाणी का बर यावे..........

जगताना मी जीवनातला

आनंद जगुन घ्यावे

हसतं जगावे जीवन सारे

दुःख  न समजु यावे

खंत नसावी कशाची मज

रहीले काय असावे

निभावली सारी नाती गोती

उरले काय असावे

मरताना मज चेहे-यावरचे

दुःख  न कोणा दिसावे

त्रुप्त दिसावे जातान आन

कोनास न काही उमजावे

घडविले ज्यांनी जगण्या करता

उपकार कसे फेडावे 

 हसतं जगावे आयुष्य आन

दुःख न वाटी यावे

संपले सारे जीवन आता

सुखात मी निजावे

मग जाता जाता डोळ्या मध्ये

पाणी का बर यावे.

                                       चैतली कदम